De onderkant van de onderkant

Na ruim drie jaar zeilen is hij terug naar Nederland gekomen. Voormalig 538 discjockey en mediamagnaat Michael Pilarczyk. Een gesprek over deadlines, grenzeloosheid en nieuwe kansen. “Plaatjes draaien heeft me grote hoogten en ontzettend diepe dalen opgebracht.”

We lopen samen over de dijk bij de Flevo Marina in Lelystad. “Kijk daar lag ik met mijn boot toen ik hier ooit woonde, alweer vele jaren geleden. Heerlijk hier, hè?!” In zeilen vond Michael van jongsaf aan al rust en dat was exact waar hij naar op zoek was nadat hij zijn productiebedrijf PMG aan de Telegraaf verkocht. Hij liet een boot bouwen met de bedoeling uit Nederland weg te varen, om nooit meer terug te keren. De gebronsde stem van Michael Pilarczyk (44) is wijzer en rustiger geworden. Hij heeft op zijn boot de tijd gehad om de voorbij gegane jaren te laten bezinken en leunt ontspannen achterover in de sterke middagzon.

Hoe gaat het met je?

Druk, maar heerlijk. Na 40 maanden op zee kwam ik terug naar Nederland met de intentie dat het dit keer geen sabatical zou worden. Toch ben ik weer iets nieuws begonnen: een uitgeverij. Tijdens mijn zeilreis heb ik een boek geschreven, Dansen in de Hemel. Het is gedeeltelijk gebaseerd op mijn eigen leven. Toen ik daarmee naar de bestaande uitgevers ging bleken ze geen cent aan een debutant uit te willen geven om het boek in de markt te zetten. Dus ben ik zelf maar een uitgeverij begonnen.

‘Druk maar heerlijk’, gaat dat goed samen?

Zeker! Ik doe echt wat ik leuk vind. Mijn werk zie ik niet als een verplichting. Ik vind het te gek om te doen. Als je niet doet wat je leuk vindt moet je wat anders gaan doen. En als je toch iets doet wat je niet leuk vindt moet je er zoveel geld mee verdienen dat je het niet lang hoeft te doen.

Niet als iemand niet weet wat ‘ie wil doen.

Wat een gelul… Als wij op het strand lopen en er liggen tien kerels in hun zwembroek, kun jij me precies aanwijzen wie je leuk vindt! De kans dat jij datgene krijgt wat je niet wilt is heel groot als je niet specifiek aangeeft wat het dan wel is wat je wil. Alleen moet er vaak iets heel ingrijpends gebeuren voordat je beseft dat je leven een deadline heeft. Als je een deadline hebt dan kan er ineens veel. Stel je voor dat je huis in de fik staat, dan handel je ook meteen.

 

Ja, maar laten we eerlijk zijn. Dat praat een stuk makkelijker als je het geld hebt om dat te kunnen doen….

Geld biedt keuzes en vrijheid, dat klopt, maar niemand is rijk geboren. Het enige wat je hebt ben jij met je talent, je doorzettingsvermogen en je overtuigingskracht. En het is aan jou hoe je dat gebruikt. Als je te lang doet wat je niet wil raak je je levenslust kwijt en ga je klagen. Zolang iemand in z’n comfortzone blijft zitten, heeft ‘ie geen noodzaak om die baan te zoeken die hij echt leuk vindt.

Heb jij altijd gedaan wat je echt tot op het bot wilde?

Ja, ik wilde plaatjes draaien, niets meer en niets minder. En dat heeft me hele grote hoogten en ontzettend diepe dalen opgeleverd. De eerste keer dat ik failliet ging was ik 29 en alles kwam samen. Mijn vrouw werd ziek, ze was ten dode opgeschreven, ik verloor mijn oma -die zo ongeveer de rol van mijn moeder had overgenomen-, ik vertrok bij 538 en ging vervolgens failliet.

Van plus 1 miljoen naar minus twee…

Klopt. Ik had in mijn dagen bij 538 veel geld verdient en alles op de bank gezet. Maar zowel mijn vrienden als de bank vonden dat saai. Dus ging ik ermee optiehandelen, want dat was sexy. Mijn leven was zo’n puinhoop dat ik dacht dat als ik mijn spaargeld zou beleggen ik daar wel telkens een maandsalaris aan kon overhouden. Ik zag dat ik soms 80 duizend euro winst had per dag en de volgende dag was het weer weg. Het was spannend en achteraf gezien dwaas. Maar met minus twee miljoen wilde de bank centen zien.

Wat gebeurt er dan met je?

Alles ligt zo buiten de werkelijkheid. De dokter vertelt je dat je vrouw stervende is en je hebt zo’n enorme berg schuld dat je niet denkt dat er ooit een dag komt dat je uit de schulden raakt. Alles wordt anders. Er gebeurt echt iets met je. Je hele leven keert om.

Heb je dat verlies kunnen omzetten?

Ik had ergens 40 duizend euro apart gezet en toen dat volledige bedrag ingezet voor een lang weekend bij een coach in Schotland. Die man, Pena, moest mijn redding worden. In die paar dagen heeft hij me behoorlijk gebrainwashed.

Hij gaf je hoop?

Nee, hopen en wensen brengen je nergens. Hopen is geloven in sprookjes. Je moet het uiteindelijk toch echt zelf doen. Wat hij me leerde voelde als vier jaar Nijenrode in een week. Financing your dream, heette het. De dag na thuiskomst ben ik naar de bank gegaan omdat ik een nieuw bedrijf wilde opzetten. Ik leende een miljoen, ging naar de volgende bank en leende met dat miljoen twee miljoen, enzovoort. Binnen no time had je 20 miljoen bij elkaar.

 

Je nam alvast een voorproefje op de crisis…

Dat is precies waardoor de financiele crisis is ontstaan. Het was normaal dat je met gestapeld geleend geld je bedrijf financierde. Ik heb nooit beseft dat het onjuist was.

Dat is tamelijk naief…

Naief is een understatement. Het was hoogmoed tot in de hemel. Er waren geen grenzen. God had de wereld gebouwd en ik had God bedacht, op die toer. Ik sloeg volledig door, totdat de grote investeerder zichzelf algmeen directeur van mijn bedrijf maakte. Hoewel ik directeur was, werd ik door hem als stagair op een redactie gezet. Ik moest van onder af aan weer in het bedrijf beginnen om het vak te leren. Ik werd publiekelijk aan de schandpaal genageld.

Kon je ego dat aan?

Uiteraard was dat een belachelijke situatie. Maar ik moest wel. Ik had geld nodig om mijn schuld af te betalen en ik was toen mijn volgende mediabedrijf, PMG, aan het uitdenken. Uiteindelijk werd ik zelfs uit mijn eigen bedrijf geflikkerd en ging ik weer failliet. Wat ik hiermee wil zeggen: we zijn dus niet ons visitekaartje. Maar weet je wat het is: mensen zijn altijd bang voor wat anderen van hen denken. Maar wat boeit dat? Ken je die papieren handdoekjes die bij bedrijven op het toilet hangen? De meeste mensen flikkeren die langs de afvalbak en laten ze liggen. Dat heb ik eens een tijdje aangekeken en raapte ze op. Mensen keken me verschrikt aan en zeiden: ‘joh, dat is toch niet jouw werk’. Maar wat doet het ertoe of dat mijn werk is? Je kan alleen maar goed leiding geven als je niet te beroerd bent om ook dit soort dingen te doen. Zo verdien je respect.

Grote hoogten en diepe dalen…

Om succesvol te worden moet je blijkbaar de onderkant van de onderkant meemaken. Het is als een stuiterbal: als je die heel zachtjes laat stuiteren dan stuitert hij lafjes terug. Maar als je met kracht zo diep mogelijk gooit, krijgt die bal veerkracht door de diepte van de val. Veel mensen die een dieptepunt meemaken, haken daar af. Maar als je op je dieptepunt stopt dan blijft het een flatliner.

Dus knalde je die stuiterbal de afgrond in waardoor je uiteindelijk mediabedrijf PMG op hebt gezet en voor miljoenen  verkocht aan De Telegraaf. 

Na tien jaar kon ik daardoor wel alles afbetalen, iets wat ik van tevoren niet had bedacht. Met PMG deed ik weer wat ik graag wilde doen. Doordat ik het heb verkocht kon ik een boot bouwen en doen wat ik altijd al wilde doen, zeilen. Ik was klaar met Nederland. Ik wilde rust en wegvaren om nooit meer terug te komen. Tijdens mijn reis leerde ik allerlei mensen kennen. Ik merkte al gauw dat ze terugkwamen voor advies. Door al die ervaringen ben ik nu coach geworden en geef ik masterclasses in het verwezenlijken van je dromen. Wie had dat van tevoren kunnen bedenken? Ik in elk geval niet.

 

Wie is Michael Pilarczyk

1988-1992  DJ bij radio Veronica

1992-1999  DJ bij radio 538

1995-1999 VJ bij TMF

1998- 1999 tv-presentator RTL 4

1999-2002 ceo en oprichter Futuractive Communication Network

2002-2009  tv-presentator RTL 4 en RTL7

2007- 2010 ceo en oprichter Pilarczyk Media Groep

2007-2010  algemeen directeur Pilarczyk Media Groep

2007-2010 voorzitter en algemeen directeur Les Routiers Nederland

2013- heden motivational speaker bij WakeUpNetwork.org

2014-heden Invictus Publishing

 

Dit artikel is gepubliceerd in het online weekblad Intermediair van 26 juni 2014

Fotografie: Frank Groeliken